• Abraham Oprel

    ~ Bram ~

    * 16 januari 1946                                                                                                                               14 maart 2019

  • Op donderdag 14 maart overleed, in zijn vertrouwde omgeving en omringd door zijn vrouw en kinderen, Abram (Bram) Oprel in de leeftijd van 73 jaar. En hoewel Bram al langere tijd in extra speeltijd leefde, kwam zijn overlijden op Rozenburg als een schok. En dan word je bepaald bij het betrekkelijke van het leven. Op zo’n moment is er zoveel, dat ineens niet belangrijk meer is. Wie kende Bram niet?

    Het afscheid op donderdag 21 maart vond tijdens een indrukwekkende bijeenkomst in ‘De Ontmoeting’ plaats. Bij het uitdragen zong zijn Rozenburgs mannenkoor ‘Good Night dear Friend’ voor een gewaardeerd koorlid waar Bram 18 jaar lid van was waar hij zoveel mooie momenten mee heeft mogen maken, waaronder de reis naar Canada.

    Drie grote liefdes
    Tijdens het afscheid kwam naar voren dat hij drie grote liefdes had gekend. Allereerst zijn geliefde vrouw Annemieke met wie hij 48 jaar getrouwd was, zijn kinderen en kleinkinderen. Daarnaast het Rozenburgs Mannenkoor en de voetbalvereniging Rozenburg, alsook Feyenoord.

    Aandachtig toeschouwer
    Bij het mannenkoor was hij kortgeleden nog bij de repetitie op donderdag. Maar ook bij Rozenburg was hij tot voor kort aandachtig toeschouwer. En altijd een pen bij zich om aantekeningen te maken. Langs de lijn had hij in zijn scootmobiel zijn vaste stek. Na de renovatie van het hoofdveld en de hogere afrastering, was verhoging van het geasfalteerde pad noodzakelijk. En zo geschiedde dit na overleg tussen Rozenburg en de gemeente Rotterdam. En zo kon Bram de wedstrijden op de gewenste wijze volgen.

    Club volgen langs de lijn
    Bram werd aan het einde van de vijftiger jaren lid van Rozenburg. Aan de kolenpad werd hij als junior actief. Hij stroomde door naar de senioren, maar al snel eindigde de carrière op het veld. Vanaf het einde van de 60er jaren volgde hij de club langs de lijn. Het maken van aantekeningen van de wedstrijden waaronder de opstellingen en het scoreverloop. En dat iedere week zowel uit als thuis.

    Uit en thuis: samen met zijn vrouw
    Samen met zijn vrouw Annemieke volgde hij ‘zijn’ Rozenburg. En dat meer dan 50 jaar. Met tal van hoogtepunten. Wedstrijden om de KNVB zaterdagbeker, maar ook derby’s in de 4e klasse tegen onder meer MVV ’27, Maasdijk, maar ook tegen Voorne en Spijkenisse. De opmars uit de 4e klasse naar de top van Nederland in de 80er jaren. En vele wedstrijden op het hoogste niveau brachten hem in heel Nederland bij topclubs die het Nederlandse zaterdagvoetbal kende. En hij was er altijd met zijn Annemieke. Ook zij was een trouw volger.

    Trouw aantekeningen verzamelen
    De laatste jaren, toen zijn gezondheid achteruit ging, bleef hij trouw zijn aantekeningen verzamelen. Ook dit seizoen hield hij het bij. Nog niet zo lang geleden was hij op zoek naar de opstellingen. En dan weet hij wie hij hiervoor kan benaderen. En dan krijgt hij de informatie waar hij naar op zoek is. En dan is de digitale snelweg ideaal. Via een e-mailbericht ontving Bram de benodigde, maar bovenal betrouwbare, gegevens. Het moest natuurlijk allemaal de juiste informatie zijn. En op deze wijze was hij up-to-date bij. En thuis aan tafel kon hij met zijn PC voor zich de gegevens verwerken.

    Kortgeleden nog langs de lijn
    En dan zie je hem een paar weken geleden nog langs de lijn, je maakt een praatje met hem en vraagt hoe het met hem gaat. En altijd weer positief, maar bovenal het volgen van zijn club en de prestaties. Zeker dit seizoen waar Rozenburg bovenin meedraait. En de prijs die zij kortgeleden bij OVV binnenhaalde. Dat heeft Bram nog meegekregen en moet hem goed hebben gedaan. Het ging de laatste jaren allemaal niet zoals hij graag zou zien.

    Schok door Rozenburg
    En dan is er plotseling het onheilspellende bericht van zijn overlijden. Een schok gaat er dan door Rozenburg heen. Ook bij de voetbalvereniging Rozenburg. Hij was zo’n vertrouwd gezicht. Zijn vertrouwde plek langs de lijn neemt hij nooit meer in.

    Echte Rozenburger
    Bij het afscheid bleek eens te meer hoe geliefd hij op Rozenburg was. Jarenlang was hij chauffeur bij taxi Lievaart. Hoeveel mensen zal hij niet hebben vervoerd waaronder vele Rozenburgers. En hoe vaak zullen het geen ritjes naar een ziekenhuis zijn geweest? En Bram, een echte Rozenburger, was een van de vertrouwde gezichten. Betrokken met oprechte aandacht.

    Weer opgeknapt
    Twee jaar geleden was het zo ernstig, dat Bram uit het ziekenhuis naar huis ging om te sterven in zijn bekende omgeving samen met de mensen om hem heen die hem lief waren. Het zou gaan om uren, dagen en hooguit weken totdat het definitieve afscheid daar was. Voor Bram was er volledige berusting. En zie, hij knapt weer op.

    Leven in extra speeltijd
    Vanaf die tijd was het ‘Leven in extra speeltijd’. Het was zijn tijd nog niet. Bram pakte de draad weer op. Een ritje met de auto of met de scootmobiel. Trots als hij was op zijn kinderen en kleinkinderen. Een paar weken geleden nog een dagje Efteling met zijn vrouw en kinderen en kleinkinderen. Hij reed er zelf naar toe.

    Omgeven door zijn geliefden
    Wie kon toen denken dat op 14 maart 2019 een einde aan zijn leven kwam? Thuis in zijn vertrouwde omgeving op Rozenburg, overleed Bram omgeven door zijn geliefden, zijn vrouw Annemieke, zijn kinderen Eric en Colette en zijn kleinkinderen, overleed Bram.

    Indrukwekkend afscheid
    De afscheidsplechtigheid was indrukwekkend. Hoe geliefd Bram was. Zovelen die afscheid van hem namen in De Ontmoeting. Indrukwekkend was het dat hij onder meer zelf had bepaald welke liederen het Rozenburgs mannenkoor tijdens zijn afscheid zou zingen. Aansluitend aan de afscheidsplechtigheid vond de crematie in besloten kring plaats.

    Groot gemis
    Op Rozenburg zal hij gemist worden. Het grootste gemis bij zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Maar ook ergens op Rozenburg, bij het mannenkoor, maar zeker ook op sportpark West. Geen pen meer in de aanslag om aantekeningen te maken van de wedstrijd. En dat meer dan 50 jaar. Het zal vreemd, heel vreemd zijn hem nooit meer te zien en te spreken.

     

    Moge hij rusten in vrede.