• In memoriam

     

    Cor van Seters

     

     

     

     

    * 9 november 1949                              † 19 augustus 2021

     

    Een schok ging door voetballend Rozenburg. In de ochtend van 19 augustus is het bericht ontvangen dat in de vroege donderdagmorgen Cornelis Mattheus (Cor) van Seters in de leeftijd van 71 jaar is ingeslapen. Niet meer wandelend of op de fiets door Rozenburg of op weg naar de Landtong. Het natuurgebied waar hij bij het behoud ervan zeer nauw betrokken was. We lezen geen geen ingezonden brieven meer in de Rozenburgse Courant over dit bijzonder ontstane stuk landschap. Nog meer kent de voetbalwereld hem van de rol in de hoofdmacht bij voetbalvereniging Rozenburg. Ook al is het al zo lang geleden. Nog steeds gaat zijn naam op sportpark West rond als een van de beste spelers die in het eerste elftal heeft gespeeld. Meer dan 63 jaar was hij lid van ‘zijn’ Rozenburg.

    Niet alleen voor de velen die hem kenden, maar in het bijzonder voor zijn naaste familie, is het zo onwezenlijk en onwerkelijk. Na een ziekenhuisopname en een behandeling knap je op en mag je naar huis. Het verliep anders en plotseling zo onverwacht.

    Echte Rozenburger
    Een echte Rozenburger, geboren en getogen. Van de Zanddijk, waar het gezin Van Seters woonde, verhuisden vader, moeder en vier zoons in de zestiger jaren naar een eengezinswoning aan de wethouder van Heldenstraat. Daar woonde Cor nog altijd. Ook na het overlijden van zijn moeder in 1970 en zijn vader in 1997.

    Als 17-jarige debuut
    Oudste broer Wim was al lid van Rozenburg en Cor werd lid in 1958 op 8-jarige leeftijd lid. Hij startte zijn voetballoopbaan als welp. In het doorlopen van het B- en A-elftal bleven zijn kwaliteiten niet onopgemerkt. Als junior werd hij geselecteerd voor het eilandenelftal waar ook Adrie van Oudheusden (Piggel) deel van uitmaakte. En als A-junior debuteerde hij op 11 februari 1967 als 17-jarige aan de Kolenpad tijdens de competitiewedstrijd tegen RSM. Hij tekende ook nog eens voor het winnende doelpunt.

    ‘Nooit op zondag’
    Vanaf die dag was hij een vaste waarde in het eerste elftal en maakte niet minder dan 17 seizoenen daar deel van uit. Niet alleen de verenigingen in de regio die hoger speelden zagen zijn voetballende kwaliteiten, ook het betaalde voetbal had hem in het vizier. De technisch begaafde Rozenburger wimpelde alle aanbiedingen af. Voor Cor gold: ‘Nooit op zondag’. Op zondag voetballen was er om principiële redenen niet bij. En dan valt het betaalde voetbal bij voorbaat al af.

    1967 – 1983: 17 seizoenen 1e elftal
    Op 23 april 1983, in zijn 17e seizoen, speelde hij thuis tegen TOGR zijn laatste officiële wedstrijd. Aansluitend nog in het 2e elftal, maar blessureleed zorgde er al snel voor dat hij zijn carrière moest beëindigen. Tijdens 341 officiële wedstrijden (308 competitie- en 33 bekerwedstrijden) waarbij hij 96 doelpunten maakte, had hij zijn basisplaats. Twee kampioenschappen vielen hem tijdens zijn lange loopbaan ten deel.

    Tegen Maasdijk: bijzondere wedstrijden
    Bijzonder waren de wedstrijden tegen Maasdijk. Als timmerman werkte Cor aan de ‘Dijk’ en kende iedereen hem als die jongen die bij Rozenburg actief was. En dan waren de ‘krakers’ tegen Maasdijk bijzonder. Op 21 maart 1970 gingen de ‘Dijkenaren’ in eigen huis met 0-4 ten onder tegen de Rozenburgers met drie doelpunten van Cor. Een historische wedstrijd voor zowel de ‘Dijkenaren’ als voor Cor.

    Cupfighter Rozenburg
    Successen vierde hij tijdens de wedstrijden om de KNVB-zaterdagbeker. Als 4e klasser liet Rozenburg zien een echte cupfighter te zijn. In 1967 bereikte hij met Rozenburg de laatste 16. Het meest in het oog springende was de uitschakeling van Zwart-Wit ’28, een van de meest succesvolle verenigingen op het hoogste niveau en ‘het Feyenoord van het zaterdagvoetbal’. En ‘Klein Duimpje’ won met 1-0 en zette de Rotterdammers te kijk.

    Grootste bekersucces: 1974
    Het grootste bekersucces maakte hij in 1974 mee. Zeven bekerwedstrijden. Derdeklasser Rozenburg schakelde stuk voor stuk clubs van naam uit die in de 1e en 2e klasse uitkwamen. Daaronder algeheel amateurkampioen Noordwijk die in eigen huis op de Duinwetering met 1-3 van de 3e klasser verloor. Rozenburg bereikte uiteindelijk de halve finale, maar verloor na strafschoppen van 1e klasser Go Ahead Kampen. Alom waren er tijdens die wedstrijden lovende woorden. Dit Rozenburg zou op het hogere niveau moeiteloos meekunnen. Het was ook een uniek elftal met spelers als Jaap Dupon, Jan Huizing, Cor Oostdijk, Albert Kuiper, Ton de Groot, Wim Westbroek, Gerard Doorduin, Ed Euser, Hans de Lange, Jan Veldhoen, Eddie de Wit en met doelman Bob Molendijk. En van dit unieke elftal maakte Cor ook deel uit.

    Cor werd gemist
    Hoe graag hadden zijn ploeggenoten uit die tijd hem niet weer eens willen zien en spreken? In de afgelopen jaren ontmoetten zij elkaar, op uitnodiging, tijdens en na de wedstrijd van het eerste elftal op sportpark West met een hapje en een drankje. En natuurlijk werden er ‘ouwe koeien uit de sloot gehaald’. Hoe jammer was het niet dat Cor er niet bij was. Hij werd gemist! Ach, hij was daar niet zo van. Voor hem hoefde dat allemaal niet zo nodig. En dan horen diezelfde mannen over het verscheiden van Cor. En dan wordt het stil, heel stil.

    Nooit officiële waarschuwing
    De technisch begaafde ‘Witte Cor’ moest het meer dan eens binnen de lijnen ontgelden, omdat zijn tegenstander geen vat op hem kregen. Maar nooit een onvertogen woord. In het veld hoorde je hem nooit. En tijdens zijn loopbaan in de hoofdmacht nooit een officiële waarschuwing.

    Bescheiden, rustig, betrokken, aandacht en behulpzaam
    Geen man van bravoure of van veel bombarie. Dat past niet alleen bij Cor, maar ook niet bij de familie Van Seters die al zoveel jaren bij de vereniging betrokken zijn. En zo is Cor afgelopen dinsdag herdacht tijdens de afscheidsbijeenkomst in het ‘Afscheidshuis de Uytvaert’. Woorden van afscheid en herdenken bevestigden hoe Cor was: bescheiden en rustig, betrokken, aandacht voor de ander en behulpzaam. Aansluitend is hij naar zijn laatste rustplaats gebracht op de Algemene Begraafplaats aan de Molenweg.

    Rozenburger met hart van goud
    Als broer, zwager, oom, maar ook als buurman en vriend zal hij gemist worden. Maar dat geldt evenzo voor de vele spelers die met hem in het eerste elftal actief zijn geweest en weten hoe technisch begaafd hij was. Maar bovenal een betrokken Rozenburger met een hart van goud. Zovelen die Cor zullen missen.

     

    Moge hij rusten in vrede

     

    Rozenburg, augustus 2021

  • Actiefoto: Cor tijdens de halve finale Go Ahead Kampen – Rozenburg om de zaterdagbeker op zaterdag 30 mei 1974 en gespeeld op sportpark De Wiltsangh in Nunspeet (gespeeld op neutraal terrein)

  • Elftalfoto vooraf aan de wedstrijd Go Ahead Kampen – Rozenburg.  Na 120 minuten was de stand 1-1. Na strafschoppen plaatste Go Ahead Kampen zich voor de finale.